Al een post eerder heb ik iets gezegd over de Leadership Academy, waar collega Mark van der Pol en ik zijn uitgenodigd. Komende week mogen we er ons verhaal vertellen. In het Duits, dus dat maakt het spannend. En wat het extra spannend maakt, is dat het een verhaal is wat we als zodanig ook nog niet in het Nederlands verteld hebben. Een poging in iets meer dan 400 woorden 🙂

De basis is eenvoudig, maar niet simpel. Het hangt er al heel erg van af waar je begint te denken: bij de schoolbestuurder/ schoolleider of bij de leerling en de leraar.
Stel, je begint bij het kind.  Dan wil je als juf of meester natuurlijk zo goed mogelijk aansluiten bij de onderwijsbehoeften van dat kind, je observeert, registreert, nodigt uit, verrijkt de leeromgeving, enzovoort. Hoe blijf je dan fris? Door je collega’s natuurlijk! Toch? Maar dat is niet zo vanzelfsprekend. Niet alle collega’s zijn even hard bezig om te reflecteren op hun werk en de cultuur in veel scholen is niet zo geëigend voor een rondje samen leren.

Dus dan kom je bij de omgeving van de leraar: hoe kan die zo goed en rijk mogelijk worden ingericht, dat samen leren daarin vanzelfsprekend wordt? Daar kan een schoolleider wat aan doen, samen met een bovenschools leidinggevende. Stel, die vinden samen dat van en met elkaar leren erg belangrijk is, dat kwaliteiten van personeelsleden beter moeten worden benut, dat binden en boeien van mensen in de organisatie van belang is, etc. Hoe organiseren ze dan zo’n omgeving in en tussen scholen, waarin feedback, praktijkonderzoek, leren van en met elkaars praktijk de mores is?

 

Die ene schoolbestuurder die ik ken, die er zo over dacht, zei dat er geen organisatie aan te pas kwam, maar alleen koffie en vlaai. ‘Faciliteer de mensen die het willen’, zei hij, ‘en bewaak de professionele ruimte die je ze gunt. Uiteindelijk willen steeds meer mensen ook koffie met vlaai en een goed gesprek over wie ze zijn en wat ze kunnen’. En zo zijn de Leerlandschappen van Kerobei in Venlo nog altijd actief en lerend.

In de Oostenrijkse Leadership Academy van Michael Schratz leren leidinggevenden uit het onderwijsveld met elkaar en van elkaar. De directeur van de basisschool werkt samen met een rector van een gymnasium en een locatieleider van een pabo. De Oostenrijkse minister van OC&W hield een warm pleidooi voor deze manier van werken en leren. (Je kunt dit bekijken op http://www.leadershipacademy.at/videopopup.php)

Ik zie kansen in het vergroten van de professionele ruimte van onderwijsmensen. Door het versterken van hun vermogen om mee te kunnen sturen aan de onderwijsorganisatie en hun eigen leren, wordt het drijfvermogen van de hele organisatie groter. Dat kun je doen door lerende groepen te organiseren, door schooloverstijgende lerende netwerken te starten of door op zijn minst intervisiegroepen in het leven te roepen. Dat is het begin. Daarna volgt het leren in en van die groepen. Dat is iets voor de volgende blog 🙂

…Toeval of niet: scroll ik vandaag door het rapport van Klaas van Veen, Jacobiene Meierink, Rosanne Zwart en Nico Verloop (ICLON, dec 2010), zie  ik daarin dat het het versterken van een lerende cultuur waarschijnlijk effectiever is dan het zomaar inzetten van allerlei praktijkgerichte vormen van scholing (in omgevingen die daarvoor niet open staan).  Mooi, dat er dan in de publiciteit eromheen weer gesproken wordt over de black box van het professionaliseren!

Advertenties